11-11-2018 Tijdens een bijeenkomst kreeg Sandra even letterlijk te voelen wat het was om door de bril van Kees te kunnen kijken. 

 

“Ik voelde plotseling een intense droefheid en liefde tegelijk die mij de tranen in de ogen deed springen. Het was een overweldigend gevoel. Het was geen droefheid uit falen of teleurstelling, maar een droefheid uit oprechte liefde naar de kring toe. Tegelijkertijd hoor ik of kreeg ik de boodschap door: konden jullie jezelf maar zien zoals ik jullie zie. Konden jullie mijn bril maar opzetten.
Voor mij was duidelijk wiens bril dat was en waarom. Dat kreeg ik er gelijk bij.
In onze antwoorden op de vragen die we onszelf op dat moment aan het stellen waren -over hoe ons levensdoel en dienstbaarheid naar de wereld eruit zag en hoe we dat konden vergroten- zat namelijk telkens verwerkt dat als we dingen doen, we iemand worden, dingen gebeuren, in een bepaalde staat komen enz., kortom dat als… dat we dan pas compleet zijn, volmaakt, af, geslaagd zijn, ons doel in dit leven hebben bereikt.

En Kees maakte het in 1 keer duidelijk. Ons levensdoel is om onszelf te zien zoals Kees ons ziet. Volmaakt, en vol onvoorwaardelijke liefde.

Daarom wil jullie graag het volgende meegeven.

Wat als we gewoon ons echt zelf gaan zien zoals Kees ons ziet. Liefdevol. Compleet. Niets meer en niets minder. En we nu niet ons hart volgen, want dat impliceert dat we er nog niet zijn, maar ons hart zijn. Wat als we alles loslaten dat we van onszelf en voor onszelf moeten om beter/completer/heel te worden. Als we echt gaan beseffen dat wijzelf perfect zijn zoals we zijn. Dat alles wat erom heen is, wat om ons heen bestaat en met ons gebeurd, dat dat ook echt om ons heen is. Dat dat niet ons zijn bepaald. Dat wat er in onze omgeving en de wereld gebeurd bepaald hoe we doen, niet hoe we zijn. Hoe we doen is een keuze. Hoe we zijn staat al met de geboorte vast. Liefde.

En door die perfecte basis, die liefdevolle kern, kunnen we alles doen en bepalen in onze omgeving hoe we willen, omdat we altijd terug kunnen vallen op ons zijn. Wat we willen ondernemen, gaan doen, gaan vertellen, gaan lezen, gaan betekenen of juist helemaal niet staat dus helemaal los van ons zijn. Omdat ons zijn pure liefde is. We worden dus nooit aangetast in ons zijn als iets niet lukt of juist wel lukt. We kunnen vallen en opstaan en zijn net zo goed als van te voren. Daarvoor hoeven we alleen Kees zijn bril op te zetten en onszelf zien zoals hij ons ziet. Dan ligt het hele universum open. Kunnen we nooit falen, mislukken en hoeven we dus nooit te stoppen met onze dromen en wensen te vervullen voor onszelf of voor anderen, maar net wat we besluiten. We kunnen kiezen of we met die liefde die we voelen iets doen, de krachten die we voelen iets willen betekenen. Maar ik geloof oprecht nu dat als we dat niet doen, dat Kees nog net zoveel van ons houdt, omdat hij nooit een waardeoordeel aan ons vast gaat hangen. Dat doen alleen wijzelf.

Het laatste deel van de boodschap vanmorgen voor mij van de engelen was; luister naar je hart, schenk aandacht aan de liefde. Dat vind ik nu nog een mooiere boodschap als toen ik hem kreeg.
Want als de liefde ons verbindt, wijzelf liefde zijn, als we dus onszelf/ons hart/de liefde liefhebben, hebben we dus ook elkaar lief en worden we een soort van één.

Misschien zijn we het al en hebben we het niet eens door…